ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ဘ၀ဒဏ္ရာ ရထားဘ၀ ဆိုတဲ့ အကၡရာႏွစ္လံုးကို
၂လံုး ခ်ဲထီလို တြက္ခ်က္ျပီး
လမ္းလြဲကို လမ္းသလားေနႀကတယ္ ၊
ေခတၱ အေပ်ာ္အပါးေတြႀကားမွာ
ေဘာ္လံုးပြဲလို ေဘးေလာင္းေနႀကတယ္ ၊
လာဘ္ေပး လာဘ္ယူနဲ ့ ဘ၀ကို အလံထူေနႀကတယ္ ။
အက်ပ္အတည္း ေခတ္ပ်က္က တိုက္စား
အူယားဖားယား မဲြေတေနတာေတာင္
ေရႊအတုမ်ား ၀တ္ဆင္ျပီး ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ ျမိဳ ့ျပ
ဘ၀ေတြ ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္
ထမ္းစင္ေပၚက လူနာလို ျဖစ္ေနေတာ့
မိုးမျမင္ ေလမျမင္ ေပ်ာ္ႏိုင္ပါ့မလား ။
နာက်င္ ေတာက္ေခါက္တာ မ်ားလို ့
လွ်ာေတြလဲ ျပတ္ထြက္ေတာ့မယ္ ၊
ဖိႏိွပ္ တင္းႀကပ္တာ မ်ားလို႕
ထိန္းမႏိုင္ သိမ္းမရ သိမ္းက်ံဳးေပါက္ကြဲေတာ့မယ္ ၊
ေသာက ဗ်ာပါဒမ်ားနဲ႕
ေလာက လူသားမ်ား ေဖာက္ျပားလြန္းတယ္ ။
အခ်င္းခ်င္း ပစ္တဲ့ျမွားေတြ
ရန္သူက ခုတ္ဆဲ ဓားမ်ားနဲ႕
ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ဘ၀ဒဏ္ရာ ရထား
စနစ္ေဟာင္းမွာ
ဘ၀ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ျဖတ္ႀကိတ္ ခုတ္ေမာင္းေနတယ္ ။
ဒူးေခါင္း ဆိုတာ ဒူးေထာက္ အညံ့ခံဖို႕ နဲ႕
ဒူးနဲ႕ မ်က္ရည္သုတ္ဖို႕မဟုတ္ ၊
ကိုယ့္ဒူး ကိုယ္ခၽြန္ႀကရမဲ့ ေခတ္ ။
ေရြးခ်ယ္ ပိုင္ခြင့္လဲ ဆံုးရႈံးႀကီးမား
အေႀကြး လည္တိုင္ထိ မြဲ တံုးလံုးနီးပါး
ႏွာစီးေနတဲ့ ကမၻာႀကီးကို အားကိုးရာ ရွာမိလို႕
ခါးက်ိဳးတာလဲ အခါခါရိွသမို႕
ျငိမ္းခ်မ္း စိမ္းလန္းတဲ့ ကိုယ့္အနာဂတ္ကို
ကိိုယ့္လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ကိုယ္ကိုတိုင္ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးႀကရမယ္ ။
ေအာင္ခိုင္ျမင့္
Poem in Burmese က ဗ်ာ - ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ဘ၀ဒဏ္ရာ ရထား 
